Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Psychologie

Psychologie


Op deze blog ben ik van plan stukjes te zetten die ik heb geschreven. Het gaat over bijvoorbeeld relaties, persoonlijkheid, angsten en nog wel meer dingen die met psychologie hebben te maken. Alles wat ik schrijf is uit mijn eigen oogpunt, met wat inspiratie uit tijdschriften, boeken en columns die ik gelezen heb. Het hoeft dus niet voor iedereen waar te zijn, het is hoe ik er zelf tegenaan kijk :)

Home | My Profile | Archives

Leren luisteren

Posted at 15:26 on 2/9/2007

“Beoordeel een mens naar zijn vragen, niet naar zijn antwoorden” – Voltaire

 

Luisteren is vaak zo zelfsprekend, dat we er niet eens over nadenken. In tegenstelling tot het uitbundig vertellen van onze verhalen, verwaarlozen we vaak de o zo belangrijke andere kant: het luisteren. We zijn vaak meer uit op het vertellen van ons eigen verhaal, dan dat we actief proberen te luisteren naar een ander. Ook zijn we minder goede luisteraars dan we denken. Het is meer dan alleen horen wat de ander zegt, het gaat er vaak om wat er juist niet wordt gezegd. Dat is de kunst van het luisteren.

 

Tevens is het van belang de ander te laten wéten dat je luistert, vaak gebeurt dit non verbaal. Dit gebeurt door middel van een houding die acceptatie en begrip uitdrukt. Lichaamstaal, oogcontact en vooral aanmoedigende gebaren zijn van groot belang in een gesprek. Het kan helpen om het gesprek van de persoon waarnaar je luistert even samen te vatten. Je zult dan zien dat de persoon in kwestie zijn of haar woorden bijna altijd meer zal verduidelijken of aanvullen.

 

Maar waarom willen we nou zo graag dat er iemand naar ons luistert? Door je verhaal te vertellen word je je meer bewust van je eigen gedachten. Zoals ik las in het tijdschrift ‘Happinez’ : ‘Praten is in die zin een ontdekkingstocht, waarbij de ander door de juiste vragen of de juiste stiltes de weg kan wijzen.’ Dit vond ik een mooie uitspraak die wat mij betreft precies de spijker op zijn kop slaat.

 

Ik denk zelf dat luisteren veel te maken heeft met het je verplaatsen in een ander. Als je zelf nadenkt over wat jij zou doen of hoe jij je zou voelen in een dergelijke situatie, kun je meer begrip tonen voor de situatie. Je zou zelfs situaties anders kunnen benaderen door ze vanuit een ander oogpunt te bekijken. Als iemand wéér ruzie heeft met een vriend of vriendin, zou je dat kunnen benaderen met het feit dat ze alwéér ruzie hebben en daarop verder gaan, maar je zou ook de conclusie kunnen trekken dat de persoon in kwestie de ruzies gewoon zat is en een oplossing daarvoor wil vinden. Je kunt eigenlijk zelf het gesprek sturen door op de kleine dingen te letten.

 

Vaak dringen de luisteraars de praters te snel een oplossing aan, dat merk ik ook bij mezelf. Je wilt dan iemand helpen door erop te wijzen dat je dit zelf al eens hebt meegemaakt, of iemand kent die dit heeft meegemaakt en er uit eindelijk ook goed vanaf is gekomen. Je voelt je na zo’n gesprek vaak goed, omdat je iemand hebt kunnen helpen. Maar is het eigenlijk niet veel belangrijker om iemand gewoon dingen te laten vóelen? Zonder dat we onze eigen mening opdringen onbewust en de stiltes proberen te vullen? In plaats van de rol van redder te spelen, is het meer van belang die ander het vertrouwen terug te geven in zichzelf.

 

Als er iemand naar je luistert, wil je graag argumenten die jouw eigen ‘beeld’ van een situatie bevestigt. Wát je hoort, zegt dus veel over jezelf. Als je zelf bijvoorbeeld je emoties verdringt in moeilijke situaties, zal je dat bij een ander ook gauw doen. Je kunt pas echt goed luisteren naar een ander, als je goed naar jezelf kunt luisteren. Door goed te luisteren kun je de relatie met mensen in je omgeving verbeteren.

 

Luisteren is een kunst.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Conflicten in relaties

Posted at 22:33 on 29/8/2007

"Werk hard aan je relatie, maar ga niet rennen"

 

 Ook wel Festina lente genoemd in het Italiaans. Om een relatie zo goed mogelijk te laten verlopen, is het noodzakelijk op dezelfde lijn te zitten wat communiceren betreft. We kunnen nu eenmaal niet om het feit heen dat mannen en vrouwen verschillend zijn en dat het alles te maken heeft met het samenwerken van onze hersenhelften. Vrouwen bekijken problemen vaak irrationeel, in tegenstelling tot de man: hij bekijkt de dingen vaak oppervlakkig en dat wil nog wel eens botsen.

 

Ik las laatst in een tijdschrift dat de spirituele reden waarom we liefdesrelaties aangaan alles te maken heeft met het streven naar zelfperfectie en er iets van te leren. Het is niet de bedoeling dat je compleet dezelfde blijft in een relatie: het is juist de bedoeling dat je langzaam verandert en jezelf leert kennen. Dit heeft alles te maken met conflicten en de manier waarop je daar mee omgaat. Als je de juiste balans hebt gevonden, heb je er ook weer een stukje zelfkennis bij gekregen.

 

Ikzelf denk dat het alles te maken heeft met het erkennen van de eigenschappen van je partner. Er moet een balans gezocht worden tussen tegenpolen. In ditzelfde tijdschrift las ik dat het mannelijke element lijnrecht tegenover het vrouwelijke element staat : vrijheid en het verlangen naar liefde. De vrouw ontwikkelt op den duur meer vrijheid in zichzelf en de man meer liefde. Uiteindelijk is dit hetgeen wat man en vrouw dichter bij elkaar brengt, mits de communicatie goed is.

 

Zelfkennis is het enige wat je in een relatie nodig hebt. De enige voor wie je verantwoordelijkheid neemt is namelijk jezelf. Je hoeft je dus niet te verdiepen in de fouten van een ander en zijn of haar ontwikkeling. Dat is namelijk hetgeen wat zorgt voor weerstand. Wat eigenlijk ook heel logisch is: je wilt jezelf altijd beschermen en verdedigen. Zelf vind ik het wel lastig me niet te bemoeien met de negatieve punten van een ander. Niet om diegene dwars te zitten of af te kraken, maar meer om iemand proberen te helpen het te verbeteren. Ik heb inmiddels geleerd dat je alleen jezelf kunt helpen: je kunt een ander hoogstens op het goede spoor zetten. Tevens is er ook nog genoeg wat ik over mezelf kan leren.

 

Iedereen komt uiteindelijk in de fase terecht waarin je je toch ergert aan elkaar (en elkaars fouten): de roes van verliefdheid is weg. De volgende fase is naar mijn mening helderheid: Je ziet de ontwikkelingen in je relatie en je begrijpt wat er momenteel speelt. Als je dat los kunt laten en accepteren, ben je alweer een stap verder in je relatie: acceptatie. Het accepteren van elkaars negatieve eigenschappen en daar op de juiste manier mee omgaan, vind ik een teken van een goede relatie.

 

Emotionele intelligentie speelt ook een belangrijke rol in liefdesrelaties. De manier waarop je omgaat met ‘het moment’ en de gevoelens van de partner. Het een positieve draai geven in een conflict, in plaats van het een negatieve spiraal te laten worden. Dit wordt ook wel accommodatie genoemd. Vaak laten we ons leiden door emoties en impulsen in conflicten. Het is nou juist de kunst om die impulsen tegen te gaan en verder te denken dan ‘het moment’. Hiermee bedoel ik het moment van een ruzie, waarop je beiden geïrriteerder bent als anders. Als je door het moment heen kunt prikken en over de situatie nadenkt (is het de ruzie waard? waar gaat het nou eigenlijk om?) dan heb je wat mij betreft al een goed punt bereikt. Het klinkt misschien gemakkelijk, maar in een conflict laat je je vaak leiden door emoties en als je die kunt overbruggen en rationeel nadenkt, kom je al een heel eind. Het is echter wel belangrijk dat je na zo’n ‘afkoelmoment’ weer gaat praten met elkaar over wat er zojuist is gebeurd.

 

Een groot deel van de gesprekken loopt vaak uit de hand door de manier waarop we dingen zeggen, vaak onbedoeld. Het is niet echt makkelijk om positief te blijven denken bij een vriend(in) die chagrijnig is of op dat moment het bloed onder je nagels vandaan haalt. Het is daarom het beste om op een verhit moment in een discussie afstand te nemen en af te koelen, zodat je beide om kunt gaan met de negatieve emoties. Je handelt niet meer uit instinct of impuls, maar je gaat nadenken over wat er nou zojuist gebeurd is: je analyseert de situatie als het ware (voor zover dat lukt). Als de negatieve gevoelens zijn weggeëbd, kun je verstandig reageren in plaats van onredelijk.

 

Een veel voorkomende fout in een relatie is het beeld wat er wordt geschept van een vriend(in) in een conflict. Mensen zijn vaak geneigd dit ‘beeld’ toe te passen op situaties om hun eigen theorie te bewijzen. Eigenlijk is het meer een negatieve interpretatie van het gedrag, met negatieve gevoelens tot gevolg. Als je eenmaal een beeld van iemand hebt gecreëerd, is het  moeilijk dat beeld los te laten, ook al heb je diegene inmiddels al vergeven. Stel je vriend(in) reageert niet tijdens een ruzie, simpelweg omdat hij of zij niet met de gevoelens op dat moment kan omgaan. Dit kan dan worden geïnterpreteerd als negeren, terwijl dat misschien helemaal niet de bedoeling is. Misschien is het wel de bedoeling van de ander om na te denken op zo’n moment over wat er gezegd moet worden. In een volgende ruzie kan dit weer leiden tot een verwijt: ‘Je negeert me ook altijd’ of iets dergelijks. Hier kun je natuurlijk verschillende situaties in toepassen. Het is dus belangrijk om jezelf af te vragen of dit te maken heeft met interpretatie, eigen onzekerheid of het ware karakter van diegene.

 

Beter met emoties omgaan is veel makkelijker gezegd dan gedaan, omdat je conflicten vaak niet aan voelt komen. Het kan over iets ontzettends onbenullig gaan, wat toch kan escaleren tot een heuse ruzie, waar weer van alles bij betrokken wordt. In dit geval is voorkomen beter dan genezen. Maar toch denk ik niet dat je álles moet voorkomen. Door iets zelf te ervaren en er mee om te gaan, ben je weer een ervaring rijker en weet je hoe je er de volgende keren mee om kunt gaan: de volgende keer ben je er klaar voor om een conflict te voorkomen misschien.

 

 

Comments (4) | Post A Comment! | Permanent Link